Чекор по чекор – за насмевката на Лилјана?

Сакам еден ден да ја видам како трча кон мене – без болка.
И да ми рече: „Видов ли, мамо? Успеав.“ ❤️

„Ќе се потрудам, мамо.“
Така ми вели. Никогаш „не можам“. Никогаш „ме боли“. Само „ќе се потрудам“.

Јас сум мајка на Лилјана. Моето девојче се роди во 29 недела. Толку мала што ја собираше во дланка. Кога ја ставија во инкубатор, не знаев дали да плачам од страв или да се молам од надеж. Од првиот здив таа се бори.

Кога ја слушнав дијагнозата – церебрална парализа – почувствував како да ми се сруши светот. Како некој да ми го оттурна сонцето од рацете. Но додека јас плачев, таа растеше. Со насмевка. Со тврдоглава сила што не ја разбирам.

Часови терапии. Вежби што болат. Операции на нозете. Операција на раката. Болнички соби наместо игралишта. Мирис на болница наместо мирис на детство. И секојпат кога ќе ја прашам дали може уште малку, таа ме гледа и вели: „Ќе се потрудам, мамо.“

Како мајка, тоа ме крши. Затоа што знам колку ја боли. Гледам како ги стиска забите. Гледам како телото и се бори да направи чекор што за другите деца е нешто најобично. А таа не бара ништо повеќе од тоа – само да оди. Само да трча. Само да биде дете.

Сега пред нас стои уште една голема операција во Турција. Шанса што може да и го промени животот. Шанса да застане постабилно, да направи повеќе чекори, да почувствува слобода. Но таа шанса има цена што ние не можеме сами да ја издржиме.

Не постои поголема болка од тоа да гледаш дека твоето дете сака – а телото не му дозволува. И не постои поголема желба од тоа да направиш сè, ама баш сè, за да му помогнеш.

Затоа денес не ви пишувам како некој што бара. Ви пишувам како мајка што се бори за детството на своето дете.

Ве молам, помогнете и на мојата Лилјана.Секој денар е чекор.
Секое споделување е надеж.
Секоја подадена рака е доказ дека не сме сами.