Помогнете му на Рузгар да каже мамо и тато ?

Најтешко е кога твоето дете плаче… а ти не знаеш зошто. Кога те гледа во очи, а не може да ти каже што му треба. Кога знаеш дека има што да каже… но нема глас.

Јас сум мајката на Рузгар. Моето дете има 10 години. И десет години живеам со една тишина што боли повеќе од се. Рузгар има аутизам. Од неговата трета година знаевме дека нешто е поинаку. Тоа чувство – кога срцето ти кажува дека твоето дете ќе има потежок пат – не се заборава никогаш.

Рузгар се уште користи пелени. Не може да ни каже кога има потреба од тоалет. Не може да ни каже кога го боли нешто. Не може да каже кога е болен, кога е исплашен, кога е тажен. Замислете да сте мајка и да не знаете што му се случува на вашето дете. Да го гледате како се мачи, како понекогаш сам си нанесува повреди, а вие да стоите беспомошни.

Тоа е болка што не се опишува. Тоа е секојдневие.

Но Рузгар не е само дијагноза. Тој е моето срце. Тој се смее, се радува, сака прегратки. Кога ќе ме прегрне, го чувствувам целиот свет во таа прегратка. И единственото што посакувам е еден ден да ме погледне и да каже „мамо“.

Сега за првпат после многу години имаме надеж. Во Истанбул постои третман со матични клетки кој може да му помогне – да почне да зборува, да стане поразбирлив, да може да каже кога го боли, кога е гладен, кога е среќен. Нашиот најголем сон е толку едноставен – да го слушнеме неговиот глас.

Но времето минува. Секој ден без третман е изгубена шанса. А сумата што е потребна е преголема за нас сами да ја собереме.

Затоа денес ви зборувам како мајка што е уморна од тишина. Како мајка што сака само да го слушне своето дете. Ве молам, помогнете му на Рузгар. Помогнете му да добие глас. Да добие достоинство. Да добие шанса за живот без оваа тишина што нè гуши сите.

Секој денар е чекор поблиску до зборот „мамо“.
Секое споделување е надеж дека нема да бидеме сами.

Помогнете му на моето дете да проговори.Помогнете ни да ја прекинеме оваа тишина.