Срцето на Анѓел чека на нашата поддршка

Еден ден зборуваше… а следниот ден тишината го зазеде местото на зборовите.Не секоја мајка може да го каже ова, но јас морам…
Мојот син Анѓел никогаш немаше вистински роденден...

Првиот, вториот и третиот ги поминавме дома – само ние, во тишина.
Се надевав дека ќе дојде денот кога ќе славиме како сите други деца, па решивме неговиот 4-ти роденден да го направиме во игротека. Сакав да му приредам радост… да му ја видам насмевката.Но наместо смеа – имаше плач, немир, трчање без пауза. На крајот – Анѓел поврати.
Тој ден ми се скрши срцето.
Од тогаш повеќе не присуствувавме на ниту една прослава.
За нас веселбите станаа минато… особено за мене.

Мојот Анѓел денес има 6 и пол години.
Нашето прво, најсакано момче.
Со мојот сопруг, секој ден учиме, истражуваме и се бориме да го разбереме неговиот мал, тивок, но неверојатно длабок свет.
Се трудиме да му го направиме животот помек, потопол — живот во кој нема страв, нема болка и нема тишина што го гуши неговото детско срце.

Кога беше мал, се развиваше прекрасно.
На 2 – 2 и пол години зборуваше „мама, тато, баба, дедо“, броеше до 10, на македонски и англиски.
Ја знаеше азбуката, редеше сложувалки, пееше песнички…
И тогаш, на 3 и пол години – сè запре.
Одеднаш.
Тишина.
Ниту збор повеќе. Однесувањето почна да се менува, често плачеше, не нè гледаше во очи, гледаше на страна… а јас не знаев зошто.

Дијагнозата пристигна: F84 – аутизам.
Не знаев што значи тоа. Никој не ме научи, никој не ме предупреди. А животот не ме чекаше – уште едно бебе во раце, бременост, породување… а Анѓел во тие месеци не одеше на третмани.И со секој пропуштен ден, моето дете се губеше.И се што можев да направам беше да се обвинувам – иако знам дека секоја мајка би направила сè што е во нејзина моќ.

Но ние не се откажавме.
Анѓел се бори.И сега имаме надеж – шансата да заминеме на третмани во Турција, каде може значително да му се подобри состојбата.Но трошоците се толку големи, толку непосилни за нашето семејство, што без помош не можеме да продолжиме.
А Анѓел заслужува шанса… заслужува детство… заслужува да ги добие своите „ангелски крилја“.

Затоа ја отворам душата пред вас.
Ви барам помош – не за мене, туку за него.
Да му дадеме можност да живее, да се смее, да зборува, да го почувствува светот што го чека.

Секој ваш гест е чекор кон неговата слобода.
Секој денар е светлина во неговата тишина.
Да му помогнеме на Анѓел да полета во безгрижното детство. ?